گيلان:
گيلان ناحيه اي است ميان ديلمان وجبال آذربادگان ودرياي خزران(خزر) واين ناحيه برصحرا
نهاده شده ميان دريا وكوه با آبهاي بسيارفراوان بارودخانه هاي انبوه ه يكي ازآنها رودي است
بزرگ كه سپيدرودنام داردوگيلان را به دونيمه تقسيم ميكندوبه درياي خزر مي ريزدودوگروه
بزرگ درآن زندگي ميكننديك گروه كه آنسوي رود زندگي مي كنندبه "بيه پس" معروفندوگروه
ديگركه اين طرف رودخانه سفيد رود زندگي مي كنند به "بيه پيش" معروف شدند.
«درلهجه شيرين محلي گيلكي بيه به رودخانه يا ساحل رودخانه اتلاق مي شود»
اين سوي رود(بيه پيش)داراي هفت ناحيه بود:
لاهيجان – مالفنجان – كشكجان – برفجان – داخل تجن وچمه دانا.
كه لنگرود قديم ادغام شده در ناحيه لاهيجان بود.
زبان:
زبان مردم گيلان به چهار گروه تقسيم مي شود:
1 - طالشي كه درشاندرمن –ماسال – اسالم – گرگانرود ودرطالش دولاب رواج دارد.
2 - گيلكي كه دركسگر – كسما – كسماتولم – شفت – لشت نشا – رشت – لاهيجان ولنگرود
بدان تكلم مي كنند.
3- گالشي كه زبان رمدم كوهپايه گيلان است.
4- كرمانجي كه زبان مردم عمارلو ودمار است.
لنگرود:
لنگرود درمسيراصلي شرق گيلان قرار داردومثل خيلي از شهرهاي همجوار نيست كه براي
گذشتن از گيلان به سمت مازندران هيچ احتياجي به گذشتن از آن نباشد.
لنگرودمابين شهرهاي لاهيجان ورودسر قرار دارد واز سـمت جنوبي نيز با شهرستان املـش
هم جوار مي باشد. مسافراني كه مي خواهند از شرق گيلان عبور كنند حتما بايد از اين شـهر
بگذرند چون در مسير اصلي شهرها قرار گرفته است و35 كيلومتربعد از لاهيجان است.
اين شهر از زمان طبري ها از لاهيجـان جدا شد وبصورت مستل در آمدهرچند كه سـرزمين
طبري ها از شهر لاهيجان تا بابل امروزي را يكجا در بر مي گرفت ولي استقال خود را اين
شهر مديون طبري ها مي باشد.
قومي:
قبل از آمدن آريايي ها به فلات ايران سواحل درياي خزر تنها نقطه آباد فلات ايران بودواين
عمران درسواحل درياي خزر به دست چهارطايفه بود:
مارديان(مادها)طابوري(طبري ها)گل(گيل ها)كادوزي (طالشي ها).
اين چهارطايفه حتي بعد از آمدن آريايي ها هيچگاه زيربارسـلاطين آريايي نرفتند وگـاهي به
استقلال وگاهي هم به دادن باج خودراحفظ كردند.
در زمان جنگهـاي هخامنشيان گروههاي ساكن گيلان (آماردها) با هخـامنشيان كمك ودوسـتي
مي نمودندوچون در كمانداري وتير اندازي ونيزه مهارت خاصي داشتند شاهان هخـامنش در
نبردها ازآنها كمـك مي گرفتند و اين طـايفه ها در عوض از شاهان هخامنش باج مي گرفتند
وعلــت اين دوسـتي را هم اينگـونه توجيــه مي كردند كه پسـر چـوپاني ازآ مـاردها به پارس
گريخت وبعدهابه بزرگي رسيدوسلسله هخامنش را به وجود آورد ولي اين همكاري به هيـچ
وجه نسبت به مادها اعمال نمي شد.
آماردهادر همين زمان كشمكش جنگي هخامنش به دوگروه منشعب شدند:
گروهي خودرا گيل ناميدند ودرقسمت جلگه اي وسواحل درياي شمـال باقي ماندند وسرمنشـا
پيدايش مناطق كنوني رشت – فومن- لاهيجان ولنگرودشدند وسرزمين گيلان را تشكيل دادند
وگروه ديگربه ديلم ونواحـي كوهسـتاني پناه بردند ودررودباروالمـوت مسكن گزيدند وبه قوم
درفك معروف شدند.
«درفك نام يكي از قلل البرز است كه اكنون ديلمستان خوانده
مي شودودرپنجاه كيلومتري رشت ولاهيجان قرار دارد.»
+ نوشته شده توسط فرشاد لنگرودی در جمعه بیست و پنجم آبان 1386 و ساعت
18:56 |
